Dianne Kauffeld
Mijn verhaal
Ik neem je mee naar wanneer ik zeven jaar oud ben en ik in mijn warme bed lig. Vanuit de gang hoor ik mijn moeder bellen met mijn meester. Mijn lichaam verstijft en een traan rolt over mijn wang.
"Morgen krijg je je rapport," zegt mijn moeder later. "Je hebt een 4,5 voor rekenen. Maar dat is oké."
Mijn ouders hebben me nooit het gevoel gegeven dat dat cijfer iets zei over wie ik was. Toch ontstond er langzaam een ander verhaal. Een verhaal waarin ik niet goed genoeg was en niet echt leek te passen. Dat verhaal nam ik mee mijn leven in.
"Morgen krijg je je rapport," zegt mijn moeder later. "Je hebt een 4,5 voor rekenen. Maar dat is oké."
Mijn ouders hebben me nooit het gevoel gegeven dat dat cijfer iets zei over wie ik was. Toch ontstond er langzaam een ander verhaal. Een verhaal waarin ik niet goed genoeg was en niet echt leek te passen. Dat verhaal nam ik mee mijn leven in.
We gaan vooruit in de tijd…
Jaren later zit ik als moeder van vier kinderen aan een klein tafeltje in groep 1. Ik verwacht een luchtig wenningsgesprek. Tot de leerkracht zegt: "Ik denk dat jullie kind hoogbegaafd is."
Op dat moment begint een reis die ons leven zou veranderen. Wat begon als nieuwsgierigheid, groeide uit tot een zoektocht door het onderwijs. Voor onze kinderen, voor ons als ouders en uiteindelijk voor ons hele gezin.
Gaandeweg veranderden onze vragen. Het ging steeds minder over puur school en gingen noodgedwongen steeds meer over het welzijn van ons kind. Wat heeft ons kind nodig om überhaupt weer gelukkig te kunnen zijn?
Terwijl ik naar mijn kinderen keek, dacht ik steeds vaker terug aan dat meisje van zeven. Aan die 4,5 voor rekenen. Aan het verhaal dat ik jarenlang over mezelf had geloofd. Langzaam begon dat verhaal te veranderen. Niet omdat mijn verleden veranderde, maar omdat ik begon te begrijpen dat er nooit iets mis met mij was geweest. Ik had iets anders nodig gehad. Hetzelfde zag ik nu gebeuren bij onze kinderen.
Jaren later zit ik als moeder van vier kinderen aan een klein tafeltje in groep 1. Ik verwacht een luchtig wenningsgesprek. Tot de leerkracht zegt: "Ik denk dat jullie kind hoogbegaafd is."
Op dat moment begint een reis die ons leven zou veranderen. Wat begon als nieuwsgierigheid, groeide uit tot een zoektocht door het onderwijs. Voor onze kinderen, voor ons als ouders en uiteindelijk voor ons hele gezin.
Gaandeweg veranderden onze vragen. Het ging steeds minder over puur school en gingen noodgedwongen steeds meer over het welzijn van ons kind. Wat heeft ons kind nodig om überhaupt weer gelukkig te kunnen zijn?
Terwijl ik naar mijn kinderen keek, dacht ik steeds vaker terug aan dat meisje van zeven. Aan die 4,5 voor rekenen. Aan het verhaal dat ik jarenlang over mezelf had geloofd. Langzaam begon dat verhaal te veranderen. Niet omdat mijn verleden veranderde, maar omdat ik begon te begrijpen dat er nooit iets mis met mij was geweest. Ik had iets anders nodig gehad. Hetzelfde zag ik nu gebeuren bij onze kinderen.
We springen weer wat vooruit in de tijd.
Eén van onze kinderen (groep 6) zit op dat moment ruim anderhalf jaar thuis. Na een lange en moeizame zoektocht, kwam ons kind eindelijk op een plek terechtkwam die echt bij ons kind paste. Angst maakte plaats voor vertrouwen. Nieuwsgierigheid kwam terug. Er ontstond weer plezier in het leren, maar belangrijker nog vooral in het leven. Ook wij vonden als gezin langzaam de weg terug van overleven naar leven. En precies dit is de kern van mijn verhaal!
Eén van onze kinderen (groep 6) zit op dat moment ruim anderhalf jaar thuis. Na een lange en moeizame zoektocht, kwam ons kind eindelijk op een plek terechtkwam die echt bij ons kind paste. Angst maakte plaats voor vertrouwen. Nieuwsgierigheid kwam terug. Er ontstond weer plezier in het leren, maar belangrijker nog vooral in het leven. Ook wij vonden als gezin langzaam de weg terug van overleven naar leven. En precies dit is de kern van mijn verhaal!
Hoe meer ik leerde, zag en ervaarde, hoe sterker mijn overtuiging werd dat er vaak veel meer mogelijk is dan we denken. Ik ontdekte een wereld vol mensen die voorbij diagnoses, labels en schoolresultaten durfden te kijken. Mensen die uitgaan van mogelijkheden in plaats van beperkingen. Dat gaf me hoop. Niet alleen voor onze kinderen, maar voor veel meer kinderen en gezinnen.
Tegelijkertijd zag ik hoe bijzonder én kwetsbaar deze plekken vaak zijn. Plekken waar kinderen weer tot ontwikkeling komen, gezinnen weer ademruimte vinden en professionals vanuit hun hart kunnen werken. Juist omdat ik zag wat daar mogelijk werd, vond ik het moeilijk om te zien dat deze initiatieven niet vanzelfsprekend toegankelijk zijn voor ieder kind of verdwijnen door bezuinigingen of veranderende visies.
Steeds vaker dacht ik: wat zou er gebeuren als we al die mensen, ideeën, ervaringen en mogelijkheden met elkaar verbinden?
Vanuit die gedachte ontstond Stichting Vier de Route. Een beweging die mensen samenbrengt, verhalen zichtbaar maakt, bewustwording creëert en nieuwe mogelijkheden helpt ontstaan.
Want als deze reis mij iets heeft geleerd, dan is het dat verandering begint wanneer mensen elkaar vinden.
Laten we samen de route vieren.
Tegelijkertijd zag ik hoe bijzonder én kwetsbaar deze plekken vaak zijn. Plekken waar kinderen weer tot ontwikkeling komen, gezinnen weer ademruimte vinden en professionals vanuit hun hart kunnen werken. Juist omdat ik zag wat daar mogelijk werd, vond ik het moeilijk om te zien dat deze initiatieven niet vanzelfsprekend toegankelijk zijn voor ieder kind of verdwijnen door bezuinigingen of veranderende visies.
Steeds vaker dacht ik: wat zou er gebeuren als we al die mensen, ideeën, ervaringen en mogelijkheden met elkaar verbinden?
Vanuit die gedachte ontstond Stichting Vier de Route. Een beweging die mensen samenbrengt, verhalen zichtbaar maakt, bewustwording creëert en nieuwe mogelijkheden helpt ontstaan.
Want als deze reis mij iets heeft geleerd, dan is het dat verandering begint wanneer mensen elkaar vinden.
Laten we samen de route vieren.
Initiatiefnemer
Dianne van Essen
